İnsan rızka çok mühtelâ (düşkün) olduğu için, rızka çalışmak bahanesini, ubudiyete (kulluğa) mâni’ tevehhüm edip (zannedip), kendine bir özür bulmamak için âyet-i kerîme diyor ki: “Sizler ubudiyet için halk olunmuşsunuz! Sizin netice-ı hilkatiniz (yaratılışınızın neticesi) ubudiyettir. Rızka çalışmak ise emr-i İlâhî noktasında bir nevi’ ubudiyettir.

Benim mahlûkâtımın ve rızıklarını deruhde ettiğim (üstlendiğim) nefislerinizin ve lyâlinizin (ailenizin) ve hayvanâtınızın rızkını tedârik etmek, güya bana aittir Sizler, bana âit rızık ve it’amı (beslemeyi) ihzar etmek (hazırlamak) için
yaratılmamışsınız. Çünki Rezzâk (rızkı veren) benim! Sizin ve müteallikâtınız (yakınlarınız) olan ibâdımın (kullarımın) rızkını ben veriyorum. Siz bunu bahane edip ubudiyeti terk etmeyiniz!”
Lem’alar

Ey insanlar! Fani (geçici), kısa, faidesiz ömrünüzü baki (ebedi), uzun, faideli, meyvedar yapmak istermisiniz? Madem istemek insaniyetin iktizasıdır (gereğidir), Baki-i Hakikinin yoluna sarf ediniz! Çünkü, bakiye müteveccih (yönelik) olan şey, bekanın (ebediyetin) cilvesine (parıltısına) mashar olur.

Madem her insan gayet şiddetli bir sürette uzun bir ömür ister, bekaya aşıktır ve madem bu fani ömrü, baki ömre tebdil eden (çeviren) bir çare var ve manen çok uzun bir ömür hükmene geçirmek mümkündür.

Elbette, insaniyeti suküt etmemiş (alçalmamış) bir insan o çareyiş arayacak ve o imkanı bir fiile geçirmeye uygulamaya çalışacak ve tevfik-i hareket edecek (uygun davrancak). İşte bu çare budur: “Allah için işleyiniz, Allah için görüşünüz, Allah için çalışınız!”

Lem’alar