Hz. Enes anlatıyor: “Yağmur Meleği. Rabb’inden izin alarak Peygamber (asm)’ın yanına gelir Peygamberimiz “Ey Ummü Seleme! Kapıyı,üzerimize kapa, yanımıza, kimseyi bırakma!” buyurur. O sırada, Hz. Hüseyin, koşarak kapıya gelin Hz. Ümmü Seleme, onu, içeri bırakmaz. Fakat, Hz. Hüseyin, kapıyı zorlayıp içeri dalar Kendisini, Peygamberimizin kucağına atar.

Peygamberimiz, onu, boynuna, omzuna alır, öper, sever Melek, Peygamberimize “Onu. çok mu seversin?” diye sorar:

Peygamberimiz “Evet!” buyurur.

Melek “İyi ama, ümmetin, onu öldürecektir!” der Peygamberimiz “Demek, onu öldürecek olanlar, müminler ha?!” buyurur.

Müsned

Muharrem ayı içerisindeki Aşûre günü insanlığı alâkadar eden mühim ve hayâtî hâdiselerin yaşandığı bir târih. Hz. Âdem (as)’ın tevbesi bugün kabûl edildi. Hz. Nûh (as)’ın gemisi bugün tufandan kurtulup Cûdî dağının tepesine oturdu. Hz. Mûsâ (as) ve İsrâiloğulları Firavu’un zulmünden ve Hz. İbrâhim (as) ateşten bügün kurtuldular. Hz. Yakûp (as) Yûsûf’una bügün kavuştu. Bu kadar büyük fetihlerin ‘tevâfuk’ ettiği bu târih, ciğer parçalayıcı bir facianın da târihi: Resûl-i Ekrem Efendimiz’in (asm) iki reyhanından birisi olan Hz. Hüseyin’in (ra) ve âilesinin Kerbelâ’da şehâdet şerbetini içtiği gün bugün.

Gerçek adı Mehmed b. Süleyman’dır. Kerbelâ’da doğdu, doğum ylı 1480 dolaylarındadır. 1556′da Kerbelâ’da öldü. Yaşamı, özellikle gençlik dönemi ve öğrenimi konusunda yeterli bilgi yoktur. Şiirde “Fuzûlî” adını, kendi şiirlerinim başkalarınkilerle, başkalarının şiirlerinin de kendisininkilerle karşılaştırılması için aldığını, böyle bir takma adı kimsenin beğenmeyeceğini düşündüğünden kullandığını, Farsça Divan’ının girişinde açıklar. Ama “işe yaramayan”, “gereksiz” gibi anlamlara gelen “fuzûlî” sözcüğünün başka bir anlamı da “erdem”dir. Onun bu iki karşıt anlamdan yararlanmak amacını güttüğünü ileri sürenler de vardır.

Soyu Peygamber Efendimiz’le (s.a.v.) Abdülmenâf’ta birleşir. 767 senesinde Gazze’de dünyaya geldi.

Mekke’de Müslim b. Halid’den ders aldı. Medine’de İmam Mâlik’in derslerine devam etti. 13 yaşında onun Muvatta eserini ezberledi.

Derki: “16 senedir doyasıya yemek yemedim. Doyasıya yemek bedene ağırlık verir, kalbi katılaştırı, zekayı kaybettirir, uykuyu çeker ve sahibini ibadetten alıkoyar.”

“Ne yalan ne doğru ömrümde bir defa olsun Allah ‘a (c.c.) yemin etmedim.”

“20 yıl tasavvuf ehline hizmet ettim. Onlardan en büyük istifadem şu cümle oldu: Vakit kılıçtır.”