Hz. Enes anlatıyor: “Yağmur Meleği. Rabb’inden izin alarak Peygamber (asm)’ın yanına gelir Peygamberimiz “Ey Ummü Seleme! Kapıyı,üzerimize kapa, yanımıza, kimseyi bırakma!” buyurur. O sırada, Hz. Hüseyin, koşarak kapıya gelin Hz. Ümmü Seleme, onu, içeri bırakmaz. Fakat, Hz. Hüseyin, kapıyı zorlayıp içeri dalar Kendisini, Peygamberimizin kucağına atar.

Peygamberimiz, onu, boynuna, omzuna alır, öper, sever Melek, Peygamberimize “Onu. çok mu seversin?” diye sorar:

Peygamberimiz “Evet!” buyurur.

Melek “İyi ama, ümmetin, onu öldürecektir!” der Peygamberimiz “Demek, onu öldürecek olanlar, müminler ha?!” buyurur.

Müsned

Resulullah Efendimiz, Hz. Hüseyin doğduğu zaman, kulağına:
“O, cennet gençlerinin efendisidir” diye seslenmişti.

Hz. Üsame bin Zeyd anlatır:
“Bir gece Hz. Peygamberi gördüm şöyle diyordu:
“Bunlar benim oğullarımdır; kızımın oğullarıdır. Allah’ım ben onları seviyorum; sen de onları sev ve onları sevenleri de sev”

Allah Teâlâ Kur’an-ı Kerimde:
“Ey Ehl-i Beyt! Allah sizden, sadece günahı gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor” (Ahzab, 33) buyuruyor.
Sahabeler sordular: “Ya Resulal-lah! Ehl-i beyt kimlerdir?”
O esnada, Hz. Ali geldi. Mübarek hırkasının altına aldı. Hz. Fatıma geldi. Onu da yanına aldı. İmam-ı Hasan geldi. Onu da bir yanına, sonra gelen Imam-ı Hüseyin’i de öbür tarafına alarak buyurdu ki: “İşte bunlar, benim ehl-i beytimdir.”

Bu ayet-i kerime ve ilgili hadis-i şerifler, Resûlullahın iki mübarek torununu sevmenin şart olduğunu belirtmektedir.