Resulullah Efendimiz, Hz. Hüseyin doğduğu zaman, kulağına:
“O, cennet gençlerinin efendisidir” diye seslenmişti.

Hz. Üsame bin Zeyd anlatır:
“Bir gece Hz. Peygamberi gördüm şöyle diyordu:
“Bunlar benim oğullarımdır; kızımın oğullarıdır. Allah’ım ben onları seviyorum; sen de onları sev ve onları sevenleri de sev”

Allah Teâlâ Kur’an-ı Kerimde:
“Ey Ehl-i Beyt! Allah sizden, sadece günahı gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor” (Ahzab, 33) buyuruyor.
Sahabeler sordular: “Ya Resulal-lah! Ehl-i beyt kimlerdir?”
O esnada, Hz. Ali geldi. Mübarek hırkasının altına aldı. Hz. Fatıma geldi. Onu da yanına aldı. İmam-ı Hasan geldi. Onu da bir yanına, sonra gelen Imam-ı Hüseyin’i de öbür tarafına alarak buyurdu ki: “İşte bunlar, benim ehl-i beytimdir.”

Bu ayet-i kerime ve ilgili hadis-i şerifler, Resûlullahın iki mübarek torununu sevmenin şart olduğunu belirtmektedir.

Allah Teâlâ ‘yı seven Hz. Resûlullah’ı (s.a.v.) sever. Sonra ondan sayılan, onunla anılan herşeyi sever. Bunların başında Ehl-i Beyt gelir. Ehl-i Beyt, Hz. Resûl-i Ekrem’in (s.a.v.) ailesi ve evlatlarıdır.

Resûlullah’ın (s.a.v.) şerefli meshebi Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin vasıtası ile devam ettiği için, onların kyamete kadar gelecek olan evlatlarıda Ehl-i Beytin birer parçasıdır

Allah Teâlâ şöyle buyurur: “Ey Peygamber hanımları! Namazı kılın, zekatı verin; Allah ‘a ve Resûlune itaat edin. Ey Ehl-i Beyt! Allah sizden sadece günahı gidermek ve sizi tertemiz yapmak istiyor.” (Ahzap 33/33)

Ümmü Seleme validemiz (r.a.) demiştir ki: “Bu ayeti kerime benim evimde indi. Resûlullah (s.a.v.) Ali, Fatıma, Hasan ve Hüseyin’i (r.a.) çağırdı. Onları hayber yapımı geniş bir elbisenin altına topladı, kenside içine girdi ve, “İşte bunlar benim Ehl-i Beyt’imdir.” buyurdu. Sonra inen ayeti okudu ve, “Allah ‘ım! Onlardan kötülükleri gider. Onları tertemiz et!” diye dua etti.

Ben, “Ya Resûlullah, ben Ehl-i Beyt’ten değilmiyim” dedi. Hz. Peygamber (s.a.v.), “Sen benim Ehlimsin. sen zaten hayr içindesin.”buyurdu. (Taberi)