İnsan rızka çok mühtelâ (düşkün) olduğu için, rızka çalışmak bahanesini, ubudiyete (kulluğa) mâni’ tevehhüm edip (zannedip), kendine bir özür bulmamak için âyet-i kerîme diyor ki: “Sizler ubudiyet için halk olunmuşsunuz! Sizin netice-ı hilkatiniz (yaratılışınızın neticesi) ubudiyettir. Rızka çalışmak ise emr-i İlâhî noktasında bir nevi’ ubudiyettir.

Benim mahlûkâtımın ve rızıklarını deruhde ettiğim (üstlendiğim) nefislerinizin ve lyâlinizin (ailenizin) ve hayvanâtınızın rızkını tedârik etmek, güya bana aittir Sizler, bana âit rızık ve it’amı (beslemeyi) ihzar etmek (hazırlamak) için
yaratılmamışsınız. Çünki Rezzâk (rızkı veren) benim! Sizin ve müteallikâtınız (yakınlarınız) olan ibâdımın (kullarımın) rızkını ben veriyorum. Siz bunu bahane edip ubudiyeti terk etmeyiniz!”
Lem’alar