- İsrailoğularından bir genç vardı. Dünyayı bırakıp insalardan ayrıldı. Issız bölgelerde Allah ‘a ibadete çekildi.

Kendi milletinin yaşlılarından iki kişi geldi, onu evine götürmek istediler. Onlara:

- Olmaz, deyince, şöyle dediler:

- Zorlu birşeye girmişsin. Buna dayanamazsın.

Genç şöyle dedi:

- İnsanların Allah huzurunda yapacakları kıyam, benim bu kıyamımdan daha zorludur. Bu sefer, o iki yaşlı adam şöyle dedi:

- Senin yakınların var, onlar arasında ibadet etsen daha iyidir. Genç adam bunada şu cevabı verdi:

- Rabbim benden razı olunca, tüm yakınlar ve dostlar da razı olur. Bu seferde şöyle dediler:

- Sen gençsin, bilemezsin. Biz, bu işin denemesini yaptık. Sana bir kendini beğenmişlik gelmesinden korkarız. Genç adam bunuda şöyle cevaplandırdı:

- Bir kimse, nefsini bilirse, ona ucbün zararı olmaz. Bunun üzerine yaşlı adamlardan biri, diğer arkadaşlarına baktı ve şöyle dedi:

- Kalk gidelim. bu genç cennetin kokusunu almış. Sözümüz kar etmez.